Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Μεταλλετική αλληλεγγύη- φέρνει τον κόσμο πιο κοντά

Στη βάση μιας κοινωνικής προσέγγισης, η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου είναι υπόθεση δημοκρατίας και ανεξαρτησίας στις καθημερινές δραστηριότητες και ανάγκες κάθε ανθρώπου. Απέναντι στο παναθρώπινο αυτό δικαίωμα, οι ομάδες που αντιδρούν και αντιτάσσονται στις ελεύθερες επιλογές και σταθερές αξίες που εκφράζει η πλειοψηφία των πολιτών, επενδύουν και καλλιεργούν τον αναπτυξιακό ρατσισμό, τον κινδυνολογικό εκφοβισμό, την οικολογική υποκρισία και την ψευδολογική προπαγάνδα. Δίπλα τους πολιτικοί, οι περισσότεροι βγαλμένοι από το ”πανέρι”, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων και των προδοκιών. Με εμφανή έλλειψη υπευθυνότητας και περιορισμένες γνώσεις, έχουν σαν μοναδικό ενδιαφέρον, όχι την πολιτική αλλά την βουλευτική τους επιβίωση.
Σε παγκόσμιο επίπεδο σήμερα η διαρκώς ανερχόμενη πληθυσμιακή αύξηση επιβάλλει την δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης και την διασφάλιση βιώσιμων αποθεμάτων πρώτων υλών. Η απειλή της ανεργίας και της έλλειψης των αναγκαίων φυσικών πόρων είναι δυναμική και δεν γνωρίζει σύνορα, ούτε ταξικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς. Σε κάθε περίπτωση οι πολίτες όλων των ηπείρων βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο πρόβλημα. Ξέρουν ότι η λύση του είναι υπόθεση όλων και πρέπει πρώτα να την αναζητήσουν δίπλα τους. Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να ελπίζει και να στηρίζεται στις εισαγωγές πρώτων υλών από τρίτες χώρες και αποφασίζει να βασισθεί στα δικά της ορυκτά, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την συνολική ευθύνη της παραγωγικής διαδικασίας και περιβαλλοντικής διαχείρισης. Το γεγονός αυτό, πέρα από την δυνατότητα αυτοδύναμης απεξαρτημένης διάθεσης ορυκτών πρώτων υλών, αποτελεί και πράξη δημοκρατίας, συνευθύνης και αλληλεγγύης, αφού κάθε χώρα επιλέγει να αξιοποιήσει τα δικά της κοιτάσματα για να συμβάλλει σε μια μεταλλευτική δυναμική χωρίς σύνορα, για τους πολίτες όλου του κόσμου. Η εποχή των αποικειοκρατικών αντιλήψεων και ληστρικής εκμετάλλευσης του πλούτου αναπτυσσόμενων χωρών μπαίνει ολοένα και πιο βαθειά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η Ελλάδα οφείλει και αυτή να αλιοποιήσει τον δικό της ορυκτό πολούτο, τόσο για να καλύψει τις δικές της ανάγκες απασχόλησης και αυξανόμενων απαιτήσεων ορυκτών, μετάλλων και δομικών υλικών, όσο και για να προσφέρει από την πλευρά της στις παγκόσμιες μεταλλευτικές ανάγκες με αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης και συμμετοχής απένατι στην συλλογική αυτή προσπάθεια. Τα προβλήματα είναι ίδια για όλους και οι λύσεις τους αντιμετωπίζονται με την κοινή παρουσία και συμβολή όλων.
Οι μικρές ομάδες που εξακολουθούν και θέλουν με αυταρχικό τρόπο να επιβάλλουν πρακτικές αναπτυξιακού ρατσισμού, εξυπηρετούν μόνο δικά τους μκροπολιτικά και στενά οικονομικά συμφέροντα, οδηγούνται και βρίσκονται στο περιθώριο, και θα παραμείνουν εγκλωβισμένοι σε αυτό.
Η πλειοψηφία των προοδευτικών πολιτών κάνουν διαφορετικές δημοκρατικές επιλογές, αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για τον έλεγχο και την προστασία του κοινού συμφέροντος, και συναρτούν τις τύχες και το μέλλον τους κοντά με τον υπόλοιπο κόσμο.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Στα Μεταλλεία βρίσκεις «αριστερό» παλμό
Είναι αυτές οι συγκεκριμένες εποχές και περίοδοι πολιτικής ρευστότητας, κοινωνικής και οικονομικής φθοράς και διαφθοράς, καθώς και αναζήτησης κομματικής προστασίας που κάνουν τα άτομα να εμφανίζουν ή ακόμη πιο σωστά, να μην μπορούν να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Προκύπτει άμεσα και χαρακτηριστικά η διάκριση μεταξύ αυτών που επιλέγουν την αξιοπρέπεια απέναντι στο επίκαιρο κέρδος, την αλήθεια και όχι την υποκρισία, την υπεύθυνη και έντιμη συμπεριφορά χωρίς προαπαιτούμενα. Ο διαχωρισμός και η διαφοροποίηση αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής σε προεκλογικές περιόδους όταν μοιράζονται υποσχέσεις, επαναλαμβάνονται ψευδείς ισχυρισμοί και κατασκευάζονται υποκριτικά σενάρια, στη βάση της παράλογης λογικής «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», που στην προκειμένη περίπτωση αφορά στη κατάληψη θέσεων εξουσίας. Μια εκφυλιστική κατάσταση, ένας εξουσιοκεντρικός «αχταρμάς» που διαπερνά σε όλο το πολιτικο-ιδεολογικό φάσμα με μοναδικό στόχο την διάσωση του παλιού, του κατεστειμένου, των χθεσινών αλλά και των εκάστοτε μεταφερόμενων. Είναι τόσο εκτεταμένη η εξουσιομανία, και μέσω αυτής η οικονομική διασφάλιση, που κάθε πικραμένος φτιάχνει το δικό του κομματικό μαγαζί ή παραμάγο. «Ανεξάρτητοι Έλληνες», λες και όλοι οι άλλοι είναι εξαρτημένοι, «Ελιά», «Ποτάμι» και πάει λέγοντας. Όχι «Ποτάμι», «Βουνό» ή «Δάσος» έπρεπε να το ονομάσουν. Γιατί το ποτάμι σκεπάζει τα «κακώς κείμενα» ή τα μεταφέρει πιο κάτω, και ίσως αυτός να είναι ο σκοπός της συγκεκριμένης κίνησης. Ενώ για να ανέβεις ένα κακοτράχηλο βουνό χρειάζεται να λύνεις και να ξεπερνάς τα προβλήματα, και στο δάσος χρειάζεσαι πυξίδα για να μην χαθείς. Άλλωστε η αλλαγή νοτροπίας, που πρώτα από όλα προηγείται, έχει μακρύ και δύσκολο δρόμο.
Ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ, με «copy-paste» ΠΑΣΟΚ συνταγή και «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» πολιτική μετατρέπεται από μια παράταξη «μπαίνω-δεν μπαίνω-στη βουλή», σε κόμμα εξουσίας. Βρήκε ελεύθερο και ευρύχωρο πεδίο και το κατέλαβε. Και καλά έκανε και κάνει, και σίγουρα το όποιο αποτέλεσμα θα κριθεί στην πράξη. Αυτό βέβαια έχει σαν αποτέλεσμα ανεξέλεγκτες κοινωνικές επιρροές και πρωτόγνωρες συμπεριφορές. Και αν ορίσει κάποιος την έννοια «αριστερός» σαν κάτι καλό, με βασικά ζητούμενα την κοινωνική αλληλεγγύη, την «εν γένει» ισότητα, τη διεθνική συνείδυση, την αντιρατσιστική και αντιφασιστική στάση, το συλλογικό συμφέρον, το δικαίωμα εργασίας, την οικονομική δικαιοσύνη, την κίνηση, την πρόοδο και την εξέλιξη, τότε σε πραγματικούς όρους καθημερινής πρακτικής γίνεται ολοφόνερο ότι,
• «Αριστεροί» δεν είναι αυτοί που λένε ότι είναι αριστεροί. Γιατί, όπως αναφέρει σπουδαίος Σουηδός ποιητής, η αριστερή νοοτροπία δεν είναι ετικέτες ούτε περιορίζεται στις λέξεις, αλλά βρίσκεται στις πράξεις και τη δράση. Κάτι που είναι κυριολεκτικά άγνωστο στην πλειοψηφία αυτών που πολιτεύονται σήμερα. Οι περισσότεροι χωρίς αρχές και αξίες, με μοναδικό κριτήριο την πάση θυσία άλωση και εκμετάλλευση της εξουσίας. Έτοιμοι να δώσουν και να πάρουν. Κλασσικά παραδείγματα αριβιστών, αλαζονίας και καιροσκοπίας, αφού έκαναν επαναλαμβανόμενα αποτυχημένες πτήσεις και απόπειρες εξουσίας, συνεχίζουν το κομματικό τους ταξίδι, και δίνουν τώρα «γη και ύδωρ» για ένα συγκαταβατικό νεύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το κύρος η αξιοπρέπεια και η αντικειμενική αλήθεια πάνε περίπατο. Να κλείσουν τα μεταλλεία. Αφού το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι θα πρέπει να γίνει. Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Το λένε και βουλευτές του κόμματος στη Χαλκιδική και αλλού. Ακόμη άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε ευκαιρία. Επικαλούνται, ανάλογα με τις «καιρικές συνθήκες», οικολογικές ευαισθησίες και ανυσηχιές ή όποτε τους συμφέρει το σλόγκαν των ξένων εταιριών. Προφανώς δεν έχουν ιδέα τι είναι και τι σημαίνουν μεταλευτική δραστηριότητα και ενεργά μεταλλεία. Άλλο τώρα αν αυτή η νέα φουρνιά οικολογών, όπως τουλάχιστον οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι, μπαίνουν στις αυτοκινητάρες τους, κάνουν το γύρο του κόσμου (με το πολύ πήγαινε-έλα στη Χαλκιδική, στο Κιλκίς, στο Σιδηρόκαστρο στη Θράκη και απανταχού της χώρας, τόση είναι η απόσταση που καλύπτουν) και «καθαρίζουν» την ατμόσφαιρα από τους ρύπους. Μιλάνε στα κινητά τους όλοι μέρα και τα μεταλλικά αντικείμεντα που κουβαλάνε διπλασιάζει το βάρος τους. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην υπάρχουν μεταλλεία στην αυλή τους. Ο αυστηρά τοπικιστικός σωβινισμός προηγείται πάντοτε της πλανητικής αλληλεγγύης και της συλλογικής προσφοράς. Άλλοι πάλι εκκολαπτόμενοι, εποχικοί και ευκαιριακοί οικολόγοι, που ελέω ΠΑΣΟΚ και κληρονομικών καταβολών βρέθηκαν με πολιτικά αξίωματα, πήγαν τρέχοντας στο ΣΥΡΙΖΑ για να μη τα χάσουν. Ανήκουν σε αυτούς που πάνε πάντοτε με την ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. Και ενώ η χώρα «καιγότανε» και «καίγεται» ακόμη, και το 28% (ένα ακόμη παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ) των Ελλήνων είναι άνεργοι, αυτοί αχολούνται με την πιθανολογούμενη απόθεση χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο (σίγουρα σοβαρό θέμα, αν και πολλές φορές η αλήθεια εδώ έχει πολλά πρόσωπα ανάλογα από την βόρεια, νότια, ανατολική ή δυτική οπτική γωνία που το βλέπει κάποιος) και το πως θα σταματήσουν και θα κλείσουν τα μεταλλεία. Η προσφορά όλων αυτών στη χώρα και στο λαό βρίσκεται κοντά στο μηδέν, και αυτό δεν είναι υπερβολή. Όσο για το «αριστεροί» καμμία φυσικά σχέση. Πρόκειται μάλλον για παραπλανητικό περιτύλιγμα. Αυτοί θέλουν με το τρόπο τους την Ελλάδα να γυρίσει πίσω. Τοποθετούνται απέναντι και ενάντια στους εργαζόμενους. Επενδύουν με μανία στην αντιμεταλλευτική προπαγάνδα. Λένε «Κλείστε τα Μεταλλεία εδώ και τώρα».
• «Αριστεροί» είναι αυτοί που δεν λένε ότι είναι αριστεροί. Οι καθημερινοί άνθρωποι. Οι πραγματικοί πολιτικοί της ζωής και της προόδου. Αυτοί που έμαθαν να επιβιώνουν σε δύσκολες συχνά εργασιακές συνθήκες. Γνωρίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν μόνο στις δικές τους δυνατότητες και ικανότητες. Έτσι εισπράττουν την ηθική κυρίως ικανοποίηση του δικού τους αγώνα. Στην προκειμένη περίπτωση οι μεταλλωρύχοι και οι εργαζόμενοι στα μεταλλεία στη Χαλκιδική. Δουλεύουν στα μεταλλεία, και ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά τους στο Στρατώνι, τη Στρατονίκη, το Νεοχώρι τη Βαρβάρα, το Παλαιοχώρι, το Στανό, την Αρναία, τη Μεγάλη Παναγιά, το Γομάτι, την Ιερισσό, την Ολυμπιάδα και άλλα χωριά της περιοχής. Είναι περήφανοι για τη μακρόχρονη μεταλευτική τους ιστορία και κουλτούρα, τα χωριά και την πολιτιστική τους καταγωγή, και δεν διαπραγματεύονται την προστασία του δικού τους φυσικού περιβάλλοντος. Κινούνται, μετακινούνται και ενεργούν με τρόπο που περιορίζει τις επιπτώσεις και δείχνει ότι σέβονται τον τόπο τους. Ενώ οι άλλοι γράφουν και διαχέουν καταστροφολογικά και δυσφημιστικά σενάρια παραπληροφόρησης, αυτοί επιλέγουν να κολυμπούν στις δικές τους θάλασσες, να ξαπλώνουν στις δικές τους παραλίες και να προβάλλουν το βοιοτικό τους επίπεδο. Επενδύουν στην πρόοδο, την εξέλιξη, την επόμενη μέρα, την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, στην εργασιακή σταθερότητα και προκοπή, σε μια βιώσιμη προοπτική για αυτούς και τα παιδιά τους. Είναι μοναδικοί άνθρωποι και αληθινοί «αριστεροί». Για αυτούς αποτελεί βαθειά πεποίθηση και δεν υπάρχει ούτε ισχύει κάτι άλλο από το «Ναι στα Μεταλλεία, εκεί που ο παλμός χτυπάει αριστερά».

Για «μονταζιέρα» κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ οι μεταλλωρύχοι Κασσάνδρας

Για «μονταζιέρα» κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ οι μεταλλωρύχοι Κασσάνδρας: Οι εργαζόμενοι στα μεταλλεία κάνουν λόγο για λογοκρισία

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Ελληνικος Χρυσος 

Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ στη Μ. Παναγία




ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ κ. ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Μεγάλη Παναγία, 21 Ιανουαρίου 2014,

«Είναι τιμή μας που αναγνωρίζετε ότι εμείς οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, οι εργαζόμενοι, σώσαμε τις Σκουριές»

Κύριε Πρόεδρε,

Εμείς, οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, σας λέμε σήμερα σε κάθε τόνο ότι συμφωνούμε απόλυτα με όσα είπατε χθες στην Θεσσαλονίκη και αφορούν αποκλειστικά και μόνο εμάς και τις ζωές μας, γιατί:

Εμείς είμαστε αυτοί που σώσαμε τις Σκουριές. Εμείς είμαστε αυτοί που με τους αγώνες μας όλα αυτά τα χρόνια, δικαιωθήκαμε και σώσαμε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας. Σώσαμε τις δουλειές μας, την αξιοπρέπειά μας, τον τόπο μας που ανέκαμψε και χιλιάδες κατοίκους της βόρειας Χαλκιδικής που έχουν ξανά προοπτική αποκλειστικά και μόνο μέσα από αυτό. Σώσαμε την ελπίδα για μας, τα παιδιά μας και τον τόπο μας.
Εμείς είμαστε αυτοί που σώζουμε κάθε μέρα τις Σκουριές. Γιατί για μας κύριε Πρόεδρε οι Σκουριές δεν είναι ένα σύμβολο, αλλά ο τόπος μας και οι δουλείες μας όπου πάμε κάθε μέρα, προστατεύοντας κύρια το περιβάλλον.
Μόνο ένας λαός που αγωνίζεται νικάει. Και γι’ αυτό νικήσαμε. Και νικάμε. Γιατί αγωνιζόμαστε δίκαια και τίμια. Και γιατί έχουμε στο πλευρό μας την πραγματική κοινωνία.
Μόνος ένας λαός που διεκδικεί νικάει. Και γι’ αυτό νικήσαμε. Νικήσαμε όταν το έργο μας προχώρησε. Νικήσαμε με τις αποφάσεις του ελληνικού κράτους. Νικήσαμε με την στήριξη όλων των αρμόδιων φορέων. Νικήσαμε μέσα από τα Ελληνικά Δικαστήρια. Νικήσαμε με το ΣτΕ. Νικήσαμε με τις 1.900 θέσεις εργασίας. Νικήσαμε με την επιστροφή των νέων στα χωριά μας. Με την οικονομική άνθιση. Με τα νέα μαγαζιά. Νικήσαμε με την ελπίδα που διεκδικήσαμε με δικαίους αγώνες όλα τα τελευταία χρόνια. Και αυτές τις νίκες δεν τις βάζουμε σε διαπραγμάτευση.
Κανένας αγώνας χαμένος. Και ειδικά ο αγώνας 1.900 ανθρώπων όχι κατά κάποιων αλλά ΥΠΕΡ του αυτονοήτου δικαιώματος στην αξιοπρέπεια. Στην αξιοπρέπεια να μένεις στην χώρα σου, να μένεις στο χωριό σου και να παλεύεις γι’ αυτό.
Χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δεν δόθηκαν. Ο δικός μας ο αγώνας δεν πουλάει αλλά είναι αληθινός. Και θα παραμείνει. Γιατί εμείς οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, οι Έλληνες πολίτες, οι εργαζόμενοι που δεν έχουν κεφάλαια οικόπεδα και ξενοδοχεία ή σύμβολα για να τους ζήσουν, δεν αγωνιζόμαστε για τους εαυτούς μας, αλλά για την ΕΛΠΙΔΑ στην περιοχή μας.

Γιατί κύριε Πρόεδρε δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τι περάσαμε και πόσο μόνοι μείναμε να βλέπουμε τα χωριά μας να ερημώνουν.

Γιατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το ποιοι είμαστε. Την ιστορία μας. Τους παππούδες και τους πατεράδες μας που μας μεγάλωσαν στα Μεταλλεία.

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε όλους αυτούς τους αγώνες που δώσαμε ενωμένοι, για να συνεχιστεί αυτή η ιστορία και να προστατεύσουμε αυτόν τον τόπο και το περιβάλλον.

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις μάχες που δώσαμε με την Αριστερά στο πλευρό μας.

Ούτε τον προκάτοχό σας να πρωταγωνιστεί σε αυτές.

Και γι’ αυτό δεν βάζουμε τίποτα από τα παραπάνω σε διαπραγμάτευση.

Λίγες ώρες πριν τις εκλογές:

Ρωτάμε πως είναι δυνατόν οι Σκουριές να μπαίνουν μπροστά, αλλά να μην γίνεται δεκτό από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν το αίτημά μας να μας ακούσει.

Όταν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου (εκτός από την Χρυσή Αυγή και τους ΑΝΕΛ που δε μας αφορούν) και μας βλέπουν και μας ακούν.

Ευχαριστούμε το ΚΚΕ, που ήρθε στα Μεταλλεία Κασσάνδρας για να δει την πραγματικότητα και να μιλήσει με τους εργαζόμενους. Ευχαριστούμε την Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, το ΚΙΝΗΜΑ, που ήρθαν στις Σκουριές στην Ολυμπιάδα και το Στρατώνι για να μας ακούσουν.

Και ευχαριστούμε και εσάς προσωπικά κύριε Τσίπρα, γιατί πιστεύομε ακράδαντα ότι και τις Σκουριές θα σώσουμε και τους αγώνες μας θα δούμε να δικαιώνονται. Και τις 1.900 θέσεις εργασίας θα κρατήσουμε.

Για άλλη μια φορά λοιπόν θυμίζουμε ότι είμαστε ΕΔΩ και θα ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ. Εμείς οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, οι απλοί εργαζόμενοι.

Και έτσι θα σώσουμε για άλλη μια φορά και τις Σκουριές και τον τόπο μας.

Με τον αγώνα μας.

Γιατί δεν πρόκειται να επιτρέψουμε μετά από τόσες δίκαιες νίκες, αυτός ο αγώνας να πάει χαμένος.



Οι Πρόεδροι των Σωματείων Εργαζομένων στα Μεταλλεία Κασσάνδρας



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Μεγάλη Παναγία, 19 Ιανουαρίου 2015

Ανακοίνωση προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις:

«Η δουλειά μας δεν είναι παιχνίδι και δεν θα επιτρέψουμε να γίνει»

«Τις τελευταίες μέρες για άλλη μια φορά η δουλειά μας γίνεται «παιχνίδι» σκοπιμοτήτων και αντιπαραθέσεων, και μάλιστα λίγες ημέρες πριν τις εκλογές.

Δεν πρόκειται να το ανεχτούμε. Δεν θα αφήσουμε την δουλειά μας να γίνει αντικείμενο εκβιασμού.

Εκπροσωπώντας 1.900 εργαζόμενους, 1.900 Έλληνες πολίτες έχουμε την υποχρέωση να τους προστατεύσουμε. Να αγωνιστούμε όλοι μαζί διεκδικώντας το αυτονόητο: Να εφαρμοστεί ο Νόμος, ανεξάρτητα από τις εκλογές.

Εμείς δεν βάλαμε και δεν βάζουμε το θέμα μας σε προεκλογική βάση και ούτε πρόκειται να αφήσουμε την δουλειά μας να ξαναμπεί σε διαπραγμάτευση.

Απαιτούμε επιτέλους να αντιμετωπιστούμε σοβαρά ως Έλληνες πολίτες.

Για τους παρακάτω λόγους:

Η δουλειά μας δεν κρίνεται και δεν μπορεί να κριθεί από εκλογές και πολιτικά παιχνίδια. Υπάρχουν όλες οι αποφάσεις από όλα τα αρμόδια όργανα του ελληνικού κράτους και προχωράμε με απόλυτη νομιμότητα, άσχετα από τις εξελίξεις, σεβόμενοι το ελληνικό κράτος και τα ελληνικά δικαστήρια.
Το έργο μας δεν θα ξεκινήσει, για να αποφασίσουμε τώρα γι’ αυτό. Η διαβούλευση έγινε και μάλιστα κράτησε 8 χρόνια. Τα όργανα αποφάσισαν, το Κράτος γνωμοδότησε, το έργο ξεκίνησε και προχωράει κανονικά.



Σ’ αυτό το έργο δουλεύουμε 1.900 άνθρωποι. 1.900 Έλληνες πολίτες. Απασχολούμαστε στα Μεταλλεία Κασσάνδρας: 600 στις Σκουριές, 600 στην Ολυμπιάδα, 550 στο Στρατώνι και τις Μαύρες Πέτρες, 140 στις Διοικητικές Υπηρεσίες. Δουλεύουμε με απόλυτή αξιοπρέπεια σε περίοδο κρίσης. Και το έργο αυτό στο οποίο απασχολούμασταν και απασχολούμαστε προχωράει συνολικά. Και αυτό δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση.



Το «κέρδος» από τα Μεταλλεία Κασσάνδρας δεν είναι μόνοι οι 5.000 θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν και οι 1.900 θέσεις που υπάρχουν σήμερα. Είναι η παράλληλη απασχόληση. Οι εργολάβοι, οι προμηθευτές, οι πρατηριούχοι, οι ξενώνες, οι έμποροι, οι επαγγελματίες που ζουν λόγω των Μεταλλείων Κασσάνδρας. Είναι τα χωριά της περιοχής που ξαναγέμισαν κόσμο, είναι τα μαγαζιά που άνοιξαν, τα σπίτια που ενοικιάστηκαν, ο τουρισμούς που αυξήθηκε. Είναι η τοπική οικονομία, η ανάπτυξη, τα έσοδα από τους φόρους και τις επενδύσεις στο Ελληνικό κράτος. Και όλα αυτά δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση.
Γι’ αυτό λοιπόν, δεν δεχόμαστε και δεν θα ανεχτούμε κανέναν εκβιασμό. Εμείς πάνω απ’ όλα βάλαμε και βάζουμε την ενότητα και την κοινωνική ειρήνη στον τόπο μας, όπου δουλεύουμε, ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Δεν θα επιτρέψουμε όμως κανέναν να μας στερήσει τα πιο σημαντικά μας δικαιώματα: Στην εργασία και την αξιοπρέπεια και μάλιστα στο όνομα του νόμου, που εμείς τηρούμε κατά γράμμα.
Εμείς δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τις δουλειές μας. Αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας που ανέκαμψε από τα Μεταλλεία. Αγωνιζόμαστε για το περιβάλλον, που δεν θα αφήσουμε να μπει σε κίνδυνο. Αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας.
Εμείς δεν είμαστε η Εταιρεία. Είμαστε οι εργαζόμενοι, οι μεταλλωρύχοι, οι εργάτες, οι οδηγοί, οι μηχανικοί, οι επιστήμονες. Και είμαστε περήφανοι για την δουλειά μας και για το γεγονός ότι μπορούμε και δουλεύουμε στον τόπο μας και να ζούμε απ’ αυτή την δουλειά τα παιδιά μας.

Εκπροσωπώντας λοιπόν όλους αυτούς τους εργαζόμενους που βασίζουν την ζωή τους σε αυτό το έργο, ρωτάμε:

Πως είναι δυνατόν να παραβλέπουμε τον Νόμο, τα όργανα του ελληνικού κράτους, το ΣτΕ, και όλες τις παραπάνω αλήθειες που εμείς τις ζούμε, και να παίζουμε στις πλάτες όλων αυτών των ανθρώπων;
Πως είναι δυνατόν να ξεχνάμε τι έγινε στην Χαλκιδική το 2003, όταν έκλεισαν τα Μεταλλεία και πως μια ολόκληρη περιοχή μετατράπηκε σε τόπο γερόντων, χωρίς δουλειές, χωρίς νέο κόσμο και με υποβαθμισμένη τοπική οικονομία; Που ήταν τότε όλοι αυτοί οι σωτήρες; Οι «θεματοφύλακες» της Χαλκιδικής και του περιβάλλοντος; Τότε δυστυχώς μείναμε τελείως ΜΟΝΟΙ.

Εμείς λοιπόν δεν μπορούμε να ξεχάσουμε.

Ούτε μπορούμε να παραμείνουμε θεατές στις εξελίξεις.

Γιατί για μας όλα τα παραπάνω δεν είναι παιχνίδι. Είναι η ζωή μας. Είναι το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας και του τόπου μας.

Και το τελευταίο που θέλουμε είναι να χάσουμε ότι πετύχαμε με αγώνες, και να έχουμε ως μόνη προοπτική την ένταξή μας σε προγράμματα κατάρτισης.

Σήμερα ενωμένοι όλοι οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων στα Μεταλλεία Κασσάνδρας, δηλώνουμε ότι είμαστε εδώ, για να προστατεύσουμε τις δουλειές μας και τον τόπο μας.

Είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε 1.900 Έλληνες πολίτες.

Και θα είμαστε. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε το αυτονόητο.

Θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε με όποιον τρόπο χρειαστεί, σε όσους ξεχνούν, ότι η δουλειά μας ούτε είναι παιχνίδι και ούτε θα επιτρέψουμε να γίνει.

Και αυτό δεν το βάζουμε σε καμία διαπραγμάτευση.»



Οι Πρόεδροι των Σωματείων Εργαζομένων στα Μεταλλεία Κασσάνδρας Χαλκιδικής